Verzen van Willem Kloos verscheen in 1894 bij Versluys in Amsterdam. Voor een hele generatie werd het op slag een bijna heilig boek. Kloos was de 'klankgod' van het sonnet. Na de briljante evocatie van de liefde - waaronder de aangrijpende cyclus 'Het Boek van Kind en God' - volgen drie sterk op de klassieke oudheid geïnspireerde dramatische fragmenten en sluit de dichter zijn bundel af met de berucht geworden scheldsonnetten, waarin hij zijn vrienden van het eerste uur tot op het bot fileert. Deze heruitgave van de eerste druk van Kloos' Verzen is niet alleen een eerbetoon aan de grote dichter. Ook biedt ze de mogelijkheid kennis te nemen van klassieke sonnetten waarvan de eerste regels deel uitmaken van ons collectief bewustzijn: 'Ik ben een God in 't diepst van mijn gedachten', 'De Zee, de Zee klotst voort in eindelooze deining', 'De boomen dorren in het laat seizoen' en natuurlijk 'Ik ween om bloemen in den knop gebroken'. Welke Nederlandse dichter zegt Kloos dat na?